Gespreide herhaling, hoe lang wachten tussen twee herhalingen

Opeenstapelen betekent een idee meerdere keren achter elkaar in dezelfde sessie bestuderen. Spreiden betekent tijd laten verstrijken tussen sessies. Cepeda en collega's verzamelden 839 metingen, afkomstig uit 317 experimenten en 184 artikelen. Hun conclusie is duidelijk, spreiden verslaat opeenstapelen. Ze merken ook op dat de beste tussenpoos tussen twee sessies groter wordt naarmate de toets verder weg is (Cepeda e.a., 2006).

Dit idee staat hoog aangeschreven in de review van Dunlosky en collega's over tien technieken. Je studie spreiden en oefentoetsen zijn de twee technieken die als zeer nuttig worden beoordeeld, terwijl samenvatten, markeren en herlezen als weinig nuttig worden beoordeeld (Dunlosky e.a., 2013). Een synthese van Kang wijst dezelfde kant op, spreiding kan in echte klassen worden gebruikt, niet alleen in een lab (Kang, 2016). Voor jou betekent dit één ding. Meerdere kleine sessies verspreid over de tijd verslaan één grote sessie in de week van je eindexamens.

De studie van Cepeda en collega's uit 2008 is het meest precies op dit punt. Meer dan 1.350 mensen deden twee sessies met een tussenpoos van maximaal 3,5 maanden, en daarna een eindtoets tot een jaar later (Cepeda e.a., 2008). Het resultaat wordt uitgedrukt als een deel van de tijd voor de toets.

Als de toets over een week is, is de beste tussenpoos ongeveer 20 tot 40% van die tijd. Als de toets over een jaar is, daalt dat naar ongeveer 5 tot 10% (Cepeda e.a., 2008). Hoe verder het examen weg is, hoe kleiner de relatieve tussenpoos, ook al wordt de tussenpoos in dagen langer. Voorbeeld met een examen over 10 dagen, je herhaalt het idee 2 tot 4 dagen na de eerste sessie. Je hoeft niet tot op de dag precies te zijn. Dit zijn richtlijnen, geen regels.

Spreiding voelt op het moment zelf minder effectief, en dat is de valkuil. Kornell liet mensen GRE-woordenschat leren met flashcards, ofwel in één grote gespreide set of in vier kleine opeengestapelde sets. Spreiding was effectiever voor 90% van de deelnemers. Toch dacht 72% na de eerste sessie dat opeenstapelen beter werkte (Kornell, 2009).

De reden is simpel. Als je snel teruggaat naar een idee, komt het zonder moeite terug, en dat gemak lijkt op leren. Als je later teruggaat, moet je ervoor graven, en dat voelt moeilijker. Bjork en collega's noemen dit wenselijke moeilijkheden, een inspanning die nu in de weg zit maar later helpt (Bjork e.a., 2013). Als een gespreide herhaling minder soepel voelt dan herlezen de avond ervoor, is dat geen teken dat het minder goed werkt. Het is waarschijnlijk het tegenovergestelde.

Rawson en Dunlosky volgden 533 studenten in drie experimenten, met meer dan 100.000 antwoorden die met de hand werden beoordeeld. Hun advies is specifiek. Haal een idee 3 keer correct op in de eerste sessie, en herleer het daarna 3 keer met ruime tussenpozen, wat zij successief herleren noemen (Rawson en Dunlosky, 2011).

In de praktijk, voor een studieblad, overhoor je jezelf eerst zonder naar het blad te kijken, tot je elke vraag goed hebt. Je noteert wat fout ging, je gaat erop terug, en dan leg je het blad weg. Een paar dagen later overhoor je jezelf opnieuw. Als je vastloopt, kijk je naar het antwoord en probeer je het opnieuw. Bereid je eindexamens, AP-examens of SAT zo voor, hoofdstuk voor hoofdstuk. Wat telt is geen perfecte kalender. Het is nooit al je herhalingen op dezelfde avond doen.